Πραγματικά έλεγα να μη σχολιάσω τα γεγονότα, αλλά κάτι μέσα μου δεν μου αφήνει να τα κρατήσω εκεί! Είναι κάπως σαν την βρύση που έχει πρόβλημα και προσπαθείς να την κλήσεις με το χέρι και φυσικά δεν καταφέρνεις τίποτα, από το να βρεχτείς...και το νερό να μη σταματήσει! Κάπως έτσι είναι και τα συναισθήματα μου! Φυσικά είναι ανάμικτα, τόσο για τα γεγονότα καθαυτό, όσο και για τις καταστροφές στη συνέχεια.

Καταρχήν μια γενική επισήμανση, ως λαός χάνουμε το μέτρο και αυτό είναι δεδομένο. Αν τηρούσαμε την αρχή των προγόνων μας «παν μέτρο άριστον», τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα, όχι μόνο προχθές, αλλά και από τότε που υπάρχει νέο Ελληνικό κράτος! Αν είχαμε το μέτρο στη ζωή μας, ο αστυνομικός δεν θα έβγαζε όπλο και θα σταματούσε την ζωή ενός νέου ανθρώπου, μόλις 16 χρονών! Αν υπήρχε μέτρο στην χώρα μας, δεν θα καιγόταν το κέντρο για 2 μερόνυχτα και οι άλλες πόλεις που ακολούθησαν! Δεν θα καταστρέφονταν περιουσίες, δεν θα υπήρχε βία πάνω στη βία, κακό πάνω στο κακό, μίσος πάνω στο μίσος, καταστροφή πάνω στη καταστροφή! Τα Μ.Μ.Ε. δεν θα μας βομβάρδιζαν εδώ και δύο μήνες για το σκάνδαλο του βατοπαιδίου και μέσα σε 2 μέρες εξαφανίστηκε από τις οθόνες «ως δια μαγείας» και στην θέση του μπήκαν τα τραγικά γεγονότα του σαββατοκύριακου. Αλλά τι θα αναρωτηθείτε; Αλλά εφαρμογή των νόμων και των κανόνων που προβλέπονται στην ζωή μας, αν θέλουμε να ονομαζόμαστε πολιτισμένοι, σύγχρονοι και κοινωνικοί.
Υπάρχουν νόμοι και κανόνες που ορίζουν τι γίνεται σε περίπτωση εμπλοκής και πότε ο κάθε αστυνομικός χρησιμοποιεί το όπλο του. Υπάρχουν κανόνες που ορίζουν σε περίπτωση δολοφονίας ανθρώπου τι γίνεται. Υπάρχουν κανόνες που ορίζουν τα δικαιώματα και τον σεβασμό στις περιουσίες του!
Άδικο είναι που χάθηκε το παιδί και όλοι πονάμε και θρηνούμε. Άδικο δεν είναι να γενικεύουμε όμως , εναντίον της αστυνομίας ως σύνολο ανθρώπων και θεσμού; Εναντίον της φθοράς της περιουσίας αθώων πολιτών, από τους «γνωστούς αγνώστους» και μάλιστα με τόση οικονομική κρίση που υπάρχει; Και όλες τις βιτρίνες να κατεβάσουμε της χώρας, γυρνάει πίσω το παιδί; Οι γνωστοί άγνωστοι δεν τα σπάζανε και πριν σκοτωθεί το παιδί; Μήπως ψάχνανε πάλι για αφορμές, μιας και στις 17 Νοεμβρίου δεν έγιναν φέτος και τόσες φασαρίες όσο άλλες χρονιές; Τέλος μήπως κάποιους υψηλά ιστάμενους, συνέφερε αυτή η αναταραχή, για να φύγει η προσοχή της κοινής γνώμης, από τα μέχρι σήμερα τρέχοντα και φλέγοντα ζητήματα;

Ποια είναι η ουσία του θέματος : Χάθηκε μια ζωή χωρίς λόγο. Μια οικογένεια ολόκληρη έπεσε στο πένθος χωρίς λόγο. Χάθηκε μια καριέρα ανθρώπου και στιγματίστηκε μια οικογένεια επίσης χωρίς λόγο. Ταραχές ξέσπασαν και περιουσίες χάθηκαν με λόγο μεν, αλλά με χάσιμο του μέτρου δε και τέλος μια γενική εικόνα αναρχίας της χώρας έκανε το γύρο του κόσμου, άλλη μια φορά, επίσης με λόγο, αλλά χωρίς μέτρο. Συμπέρασμα; Όλα τα άλλα θα διορθωθούν στο βάθος του χρόνου ή θα διαιωνίζονται, το παιδί όμως δεν γυρνάει πίσω! Το ανησυχητικό είναι ότι αν δεν αλλάξουν όλα τα παραπάνω....θα θρηνήσουμε και άλλα παιδιά....! Ας το καταλάβουμε πριν είναι αργά....

Tags: Επικαιρότητα άποψη κοινωνικά

2 σχόλια View Entry

Θα ήθελα να μεταφέρω στην αγάπη των αναγνωστών αυτού του blog , την πραγματικότητα που βιώνω ...και ο κάθε ένας ας βγάλει τα συμπεράσματά μου, με βάση φυσικά τα δικά του βιώματα και δεδομένα:

Εδώ και μέρες μας βομβαρδίζουν τα ΜΜΕ (για άλλους απλά καταγράφουν), για την οικονομική κρίση που γίνεται αισθητή όλο και σε περισσότερο κόσμο, όλο και σε περισσότερα κράτη! Τράπεζες και πολυεθνικοί κολοσσοί, ανακοινώνουν η μία μετά την άλλη απολύσεις εργαζομένων, μείωση του τζίρου και της παραγωγής τους. Οι μικρομεσαίοι από την άλλη χαμένοι και χρεωμένοι από πριν, τώρα απλά έχασαν και την τελευταία ελπίδα ανάκαμψης και νοιώθουν να παρασέρνονται από το «Τσουνάμι» αυτό της κρίσεως που είναι μεγάλο και ψηλό, γιατί η κρίση τώρα ήρθε από πάνω-ψηλά στην οικονομο-κοινωνική πυραμίδα και όχι στην ευρύτατη βάση όπως συνήθως!
Φυσικά και αυτές οι συνέπειες της κρίσης θα με αγγίξουν, είναι σίγουρο (έχω ένα μικρό δάνειο...και ο Θεός ξέρει τι θα γίνει με το επιτόκιό του). Αν δεν με αγγίξουν άμεσα, σίγουρα η κρίση θα με αγγίξει έμμεσα γιατί αν συμβαίνει στους συνανθρώπους μου, συμβαίνει και σε εμένα και (με την οικονομική και με την χριστιανική έννοια)!
Ενώ λοιπόν αυτός ο πανικός και η αβεβαιότητα συμβαίνει στο κόσμο, έρχομαι στο γεγονός της Εκκλησίας που βιώνω ως πιστός, αλλά και ως λειτουργός της και αναλογίζομαι και θαυμάζω αυτή την σταθερότητα που έχει! Εννοώ το πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών, την μυστηριακή μετοχή και συνάντηση μεταξύ κτιστού και ακτίστου στα πλαίσια της πραγματώσεως των Ιερών Μυστηρίων και την προβολή κάθε μέρα στο Συναξάρι μορφών-Αγίων της Εκκλησίας, που με την σειρά τους έκαναν υπέρβαση κάθε κρίσης που υπήρχε στην εποχή τους! Αυτό είναι που με συναρπάζει : Από την μια έχουμε τον ανθρώπινο παράγοντα και τα προβλήματα που δημιουργεί...στην προσπάθειά του για να τα λύσει και από την άλλη έχουμε την φιλανθρωπία Του Θεού, που στέλνει την Χάρη Του πλούσια και μας αγιάζει, λυτρώνοντας μας από τις εσωτερικές και εξωτερικές κρίσεις...και κυρίως από την αμαρτία και τον θάνατο!
Για να συνδέσω το γεγονός της κρίσης με τα γεγονότα της Μονής Βατοπαιδίου, θα μπορούσε κάποιος κακοπροαίρετος να πει ως επιχείρημα : Ναι π. Αντώνιε την Εκκλησία δεν την αγγίζει η κρίση, όχι τόσο για το πνευματικό υπόβαθρο που εννοείς, αλλά κυρίως για την μεγάλη περιουσία που έχει! Η απάντηση που έχω να δώσω είναι ότι δεν πρέπει να γενικεύουμε! Καταρχήν όταν μιλάμε για το γεγονός της Εκκλησίας πρέπει να έχουμε υπόψη μας τι αυτή έχει συνείδηση για τον ευατό της, ότι είναι και όχι τι της προσάπτουμε εμείς, είτε απ’ έξω είτε από μέσα, έχοντας μια αλλοιωμένη όμως εικόνα και άποψη γι’ αυτήν! Επίσης μακάρι να είχαμε τα χρήματα που λέει ο κόσμος ότι κατέχουμε! Θα μπορούσαμε να κάνουμε απρόσκοπτοι το πνευματικό μας έργο, χωρίς να χτυπάμε τις πόρτες κανενός! Όπως όμως δεν συμβαίνει όταν τα παίρνει ένας πολιτικός να τα έχουν πάρει και όλοι οι συνάδερφοί του, όταν τα παίρνει ένας γιατρός να τα κατέχουν και όλοι οι γιατροί, ένας δικαστής και όλοι οι δικαστικοί, έτσι και στην Εκκλησία να τα έχουν και όλοι (Μητροπόλεις, Ενορίες, Μοναστήρια, Ιερείς)!
Να πω και το άλλο, αν όντως φεύγουμε από την αποστολή μας εμείς οι κληρικοί, είναι ακριβώς γιατί εκπίπτουμε από τις προδιαγραφές της Εκκλησίας και της διδασκαλίας του Χριστού (λιτότητα, ασκητικότατα κτλ) και όχι γιατί τα εφαρμόσαμε! Δόξα τω Θεώ η Ορθοδοξία, διακρίνεται από τον Καθολικισμό σε πολλά πράγματα, ένα από αυτά είναι και τα οικονομικά αφού ούτε κράτος είμαστε όπως το Βατικανό και ούτε τράπεζες έχουμε Εκκλησιαστικές.
Η ουσία των πραγμάτων είναι η εξής : Δεν μπορούμε να γυρίζουμε την πλάτη στην Εκκλησία εξαιτίας ενός οικονομικού σκανδάλου, αφού θα στραφούμε εκ των πραγμάτων στον κόσμο που στηρίζεται κατεξοχήν στην οικονομική του δομή και έχει εμπορευματοποιήσει τις ανθρώπινες σχέσεις! Η Εκκλησία είναι η κιβωτός της σωτηρίας του κάθε ανθρώπου της κάθε εποχής και γι΄ αυτό είναι αιώνια γιατί δεν πηγάζει από τις δομές αυτού του κόσμου!
Ο κάθε ένας διαλέγει και παίρνει....και κρίνεται για την επιλογή του βέβαια. Το θέμα είναι "να αγωνιστούμε και ας φάμε τα μούτρα μας", παρά "να είμαστε στην απ' έξω και να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα" ατσαλάκωτοι! Γιατί όπως λέει και ο λαός : Έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέγονται...!

Tags: Εκκλησιαστικά Επικαιρότητα Απόψεις

2 σχόλια View Entry

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Δια της Χάριτος του Θεού οι Προκαθήμενοι και οι Αντιπρόσωποι των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών συνήλθομεν

από 10ης έως 12ης Οκτωβρίου 2008 εις Φανάριον τη προσκλήσει και υπό την προεδρίαν του εν ημίν Πρώτου, του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, επί τη ανακηρύξει του έτους τούτου ως έτους του αποστόλου των Εθνών Παύλου.

Μετ' αδελφικής αγάπης διεβουλεύθημεν επί των απασχολούντων την Ορθόδοξον Εκκλησίαν θεμάτων, συμμετασχόντες δε εις τας επί τω γεγονότι τούτω εορταστικάς εκδηλώσεις, ετελέσαμεν από κοινού την Θείαν Ευχαριστίαν εν τω Πανσέπτω Πατριαρχικώ Ναώ του Οικουμενικού Θρόνου, σήμερον, την 12ην Οκτωβρίου 2008, Κυριακήν των Αγίων Πατέρων της εν Νικαία Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου. Κατ  αυτάς τας ημέρας ενισχύθημεν δια της αληθείας των δωρεών της θείας προνοίας προς τον Απόστολον των Εθνών, δια των οποίων ούτος ανεδείχθη εις υπέροχον «σκεύος εκλογής» (Πραξ. 9,15) του Θεού και λαμπρόν πρότυπον αποστολικής διακονίας του εκκλησιαστικού σώματος.

Τον Απόστολον τούτον τιμώσα κατά το τρέχον σωτήριον έτος σύμπασα η Ορθόδοξος Εκκλησία, προβάλλει ως πρότυπον προς το πλήρωμα αυτής δια την σύγχρονον μαρτυρίαν της πίστεως ημών προς "τους εγγύς και τους μακράν" (Εφ. 2,17).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία, έχουσα την συνείδησιν της αυθεντικής ερμηνείας της διδασκαλίας του αποστόλου των εθνών εις ειρηνικούς και χαλεπούς καιρούς της δισχιλιετούς ιστορικής πορείας αυτής, δύναται και οφείλει να προβάλλη εις τον σύγχρονον κόσμον την διδασκαλίαν όχι μόνον περί της εν Χριστώ αποκαταστάσεως της ενότητος ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους, αλλά και περί της παγκοσμιότητος του λυτρωτικού έργου Αυτού, δια του οποίου υπερβαίνονται πάσαι αι διασπάσεις του κόσμου και βεβαιούται η κοινή φύσις πάντων των ανθρώπων.

Εν τούτοις, η αξιόπιστος προβολή του λυτρωτικού αυτού μηνύματος προϋποθέτει την υπέρβασιν και των εσωτερικών αντιπαραθέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας δια της εκτονώσεως των εθνικιστικών, εθνοφυλετικών η ιδεολογικών παροξυσμών, διότι μόνον ούτως ο λόγος της Ορθοδοξίας θα εύρη την δέουσαν απήχησιν εις τον σύγχρονον κόσμον.

Εμπνεόμενοι από την διδασκαλίαν και το έργον του Αποστόλου Παύλου, επισημαίνομεν κατ' αρχάς την σπουδαιότητα, την οποίαν έχει δια την ζωήν της Εκκλησίας και, ειδικώτερον, δια την διακονίαν πάντων ημών, το χρέος της Ιεραποστολής, συμφώνως προς την τελευταίαν εντολήν του Κυρίου: "και έσεσθέ μοι μάρτυρες εν τε Ιερουσαλήμ και πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου της γης" (Πραξ. 1, 8). Ο ευαγγελισμός του λαού του Θεού, αλλά και των μη πιστευόντων εις Χριστόν, αποτελεί υπέρτατον χρέος της Εκκλησίας. Τούτο το χρέος δεν πρέπει να εκπληρούται επιθετικώς η δια διαφόρων μορφών προσηλυτισμού, αλλ' εν αγάπη, ταπεινοφροσύνη και σεβασμώ προς την ταυτότητα εκάστου ανθρώπου και την πολιτισμικήν ιδιαιτερότητα εκάστου λαού. Εις την ιεραποστολικήν αυτήν προσπάθειαν οφείλουν να συμβάλλουν πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι με σεβασμόν εις την κανονικήν τάξιν.

Η Εκκλησία του Χριστού ασκεί σήμερον την διακονίαν αυτής εις ένα ταχύτατα εξελισσόμενον κόσμον, ο οποίος καθίσταται πλέον αλληλένδετος χάρις εις τα μέσα επικοινωνίας και την εξέλιξιν των συγκοινωνιακών μέσων και της τεχνολογίας. Παραλλήλως, όμως, αυξάνεται και το μέγεθος της αποξενώσεως, των διαιρέσεων και των συγκρούσεων.

Οι χριστιανοί επισημαίνουν ότι πηγή αυτής της καταστάσεως είναι η απομάκρυνσις του ανθρώπου από τον Θεόν. Καμμία μετατροπή των κοινωνικών δομών και των κανόνων συμπεριφοράς δεν είναι ικανή να θεραπεύση την κατάστασιν αυτήν. Η Εκκλησία υποδεικνύει συνεχώς ότι η αμαρτία ημπορεί να καταπολεμηθή μόνον δια της συνεργίας του Θεού και του ανθρώπου.

Υπό τοιαύτας συνθήκας, η σύγχρονος μαρτυρία της Ορθοδοξίας δια τα συνεχώς διογκούμενα προβλήματα του ανθρώπου και του κόσμου καθίσταται επιτακτική, όχι μόνον δια την επισήμανσιν των προκαλούντων αυτά αιτίων, αλλά και δια την άμεσον αντιμετώπισιν των παρεπομένων τραγικών συνεπειών των. Αι ποικίλαι εθνικιστικαί, φυλετικαί, ιδεολογικαί και θρησκευτικαί αντιθέσεις τροφοδοτούν συνεχώς επικινδύνους συγχύσεις όχι μόνον ως προς την αδιαμφισβήτητον οντολογικήν ενότητα του ανθρωπίνου γένους, αλλά και ως προς την σχέσιν του ανθρώπου προς την θείαν δημιουργίαν. Η ιερότης του ανθρωπίνου προσώπου συμπιέζεται εις επί μέρους διεκδικήσεις του «ατόμου», ενώ η σχέσις αυτού προς την λοιπήν θείαν δημιουργίαν υποτάσσεται εις την χρηστικήν η και καταχρηστικήν αυθαιρεσίαν του.

Αι διασπάσεις αυταί του κόσμου εισάγουν άδικον ανισότητα συμμετοχής ανθρώπων η και λαών εις τα αγαθά της Δημιουργίας∙ στερούν δισεκατομμύρια ανθρώπων των βασικών αγαθών και οδηγούν εις εξαθλίωσιν της ανθρωπίνης προσωπικότητος∙ προκαλούν μαζικάς μεταναστεύσεις πληθυσμών, διεγείρουν εθνικιστικάς, θρησκευτικάς και κοινωνικάς διακρίσεις και συγκρούσεις, και απειλούν την παραδοσιακήν εσωτερικήν συνοχήν των κοινωνιών. Αι συνέπειαι αυταί είναι επαχθέστεραι, διότι συνδέονται αρρήκτως προς την καταστροφήν του φυσικού περιβάλλοντος και του όλου οικοσυστήματος.

Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί συμμερίζονται μετά των άλλων, θρησκευομένων η μη ανθρώπων του πλανήτου, την ευθύνην δια την σύγχρονον κρίσιν, διότι ηνέχθησαν η συνεβιβάσθησαν ακρίτως και προς ακραίας επιλογάς του ανθρώπου χωρίς την αξιόπιστον αντιπαράθεσιν προς αυτάς του λόγου της πίστεως. Έχουν, συνεπώς, και αυτοί μείζονα υποχρέωσιν να συμβάλλουν εις την υπέρβασιν των διασπάσεων του κόσμου.

Η χριστιανική διδασκαλία δια την οντολογικήν ενότητα του ανθρωπίνου γένους και της θείας δημιουργίας, ως αύτη εκφράζεται δια του όλου μυστηρίου του εν Χριστώ απολυτρωτικού έργου, αποτελεί θεμελιώδη βάσιν δια την ερμηνείαν της σχέσεως του ανθρώπου προς τον Θεόν και τον κόσμον.

Αι προσπάθειαι παραμερισμού της θρησκείας από την κοινωνικήν ζωήν αποτελούν κοινήν τάσιν πολλών συγχρόνων κρατών. Η αρχή της κοσμικότητος του κράτους δύναται μεν να διατηρήται, είναι όμως ανεπίτρεπτος η ερμηνεία αυτής ως ριζικής περιθωριοποιήσεως της θρησκείας από όλας τας σφαίρας της ζωής του λαού.

Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και πτωχών διευρύνεται δραματικώς εξ αιτίας της οικονομικής κρίσεως, η οποία είναι συνήθως αποτέλεσμα μανιακής κερδοσκοπίας εκ μέρους οικονομικών παραγόντων και στρεβλής οικονομικής δραστηριότητος, η οποία, στερουμένη ανθρωπολογικής διαστάσεως και ευαισθησίας, δεν εξυπηρετεί, τελικώς, τας πραγματικάς ανάγκας της ανθρωπότητος. Βιώσιμος οικονομία είναι εκείνη, η οποία συνδυάζει την αποτελεσματικότητα με την δικαιοσύνην και την κοινωνικήν αλληλεγγύην.

Ως προς το θέμα των σχέσεων της χριστιανικής πίστεως και των θετικών επιστημών η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει αποφύγει να επιζητή την κηδεμονίαν της εξελίξεως της επιστημονικής αναζητήσεως και να λαμβάνη θέσιν επί παντός επιστημονικού ερωτήματος. Δια την Ορθόδοξον αντίληψιν η ελευθερία της ερεύνης αποτελεί θεόσδοτον δώρον εις τον άνθρωπον.

Συγχρόνως, όμως, προς αυτήν την κατάφασιν, η Ορθοδοξία επισημαίνει τους κινδύνους, οι οποίοι υποκρύπτονται εις ωρισμένα επιστημονικά επιτεύγματα, τα όρια της επιστημονικής γνώσεως και την ύπαρξιν μιας άλλης "γνώσεως", η οποία δεν υπάγεται αμέσως εις το επιστημονικόν πεδίον. Η γνώσις αυτή αποδεικνύεται πολλαπλώς απαραίτητος δια την ορθήν οριοθέτησιν της ελευθερίας και την αξιοποίησιν των καρπών της επιστήμης δια του περιορισμού του εγωκεντρισμού και του σεβασμού της αξίας του ανθρωπίνου προσώπου.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία φρονεί ότι η τεχνολογική και οικονομική πρόοδος δεν επιτρέπεται να οδηγούν εις την καταστροφήν του περιβάλλοντος και την εξάντλησιν των φυσικών πόρων. Η απληστία δια την ικανοποίησιν των υλικών επιθυμιών οδηγεί εις την πτώχευσιν της ψυχής του ανθρώπου και του περιβάλλοντος. Δεν πρέπει να λησμονήται ότι ο φυσικός πλούτος της γης δεν είναι μόνον περιουσία του ανθρώπου αλλά, πρωτίστως, δημιουργία του Θεού: «του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής, η οικουμένη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή» (Ψαλ. 23, 1). Οφείλομεν να ενθυμώμεθα ότι, όχι μόνον αι σημεριναί, αλλά και αι μελλοντικαί γενεαί έχουν δικαίωμα επί των φυσικών αγαθών, τα οποία μας έδωσε ο Δημιουργός.

Υποστηρίζοντες σταθερώς πάσαν ειρηνικήν προσπάθειαν δικαίας λύσεως των αναφυομένων συγκρούσεων, χαιρετίζομεν την στάσιν των Εκκλησιών Ρωσίας και Γεωργίας κατά την περίοδον της προσφάτου πολεμικής συρράξεως και την αδελφικήν συνεργασίαν αυτών. Αι δύο Εκκλησίαι επετέλεσαν κατ' αυτόν τρόπον το χρέος της διακονίας της καταλλαγής. Ελπίζομεν ότι αι αμοιβαίαι εκκλησιαστικαί προσπάθειαι θα συμβάλουν εις την υπέρβασιν των τραγικών συνεπειών των στρατιωτικών επιχειρήσεων και την ταχυτέραν συμφιλίωσιν των λαών.

Εις την διογκουμένην σύγχυσιν της εποχής μας ο θεσμός της οικογενείας και του γάμου αντιμετωπίζει κρίσιν. Η Εκκλησία εν πνεύματι κατανοήσεως των νέων συνθέτων κοινωνικών συνθηκών οφείλει να αναζητήση τρόπους πνευματικής συμπαραστάσεως και γενικωτέρας ενισχύσεως των νέων και  πολυμελών οικογενειών.

Ιδιαιτέρως στρέφομεν την σκέψιν ημών προς τους νέους, δια να τους καλέσωμεν να μετέχουν ενεργώς τόσον εις την λατρευτικήν και αγιαστικήν ζωήν, όσον και εις το ιεραποστολικόν και  κοινωνικόν έργον της Εκκλησίας, μεταφέροντες εις αυτήν τους προβληματισμούς και τας προσδοκίας αυτών, δεδομένου ότι αποτελούν όχι μόνον το μέλλον, αλλά και το παρόν της Εκκλησίας.

Οι Προκαθήμενοι και οι Αντιπρόσωποι των Αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών έχοντες πλήρη επίγνωσιν της σοβαρότητος των ανωτέρω προβλημάτων και αγωνιζόμενοι δια την άμεσον αντιμετώπισίν των ως "υπηρέται Χριστού και οικονόμοι μυστηρίων Θεού" (Α Κορ. 4, 1), διακηρύττομεν εξ αυτής της έδρας της Πρωτοθρόνου Εκκλησίας και επαναβεβαιούμεν:

α) Την αταλάντευτον θέσιν και υποχρέωσιν ημών προς διασφάλισιν της ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν τη «άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει» (Ιούδα 3) των Πατέρων ημών, τη αυτή κοινή Θεία Ευχαριστία, και τη πιστή τηρήσει του κανονικού συστήματος διακυβερνήσεως της Εκκλησίας, δια της εν πνεύματι αγάπης και ειρήνης διευθετήσεως των εκάστοτε τυχόν αναφυομένων προβλημάτων εις τας προς αλλήλους σχέσεις ημών.

β) Την βούλησιν ημών δια την ταχείαν θεραπείαν πάσης κανονικής ανωμαλίας προελθούσης εξ ιστορικών συγκυριών και ποιμαντικών αναγκών, ως εν τη λεγομένη Ορθοδόξω Διασπορά, επί τω τέλει της υπερβάσεως πάσης τυχόν ξένης προς την Ορθόδοξον εκκλησιολογίαν επιρροής. Προς τούτο, χαιρετίζομεν την πρότασιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου να συγκαλέση δια το θέμα τούτο, ως και δια την συνέχισιν της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, Πανορθοδόξους Διασκέψεις εντός του προσεχούς έτους 2009, εις τας οποίας, συμφώνως προς την ισχύσασαν προ των Πανορθοδόξων Διασκέψεων της Ρόδου τάξιν και πρακτικήν, θα προσκαλέση απάσας τας Αυτοκεφάλους Εκκλησίας.

γ) Την επιθυμίαν ημών όπως, παρά τας οιασδήποτε δυσκολίας, συνεχίσωμεν τους θεολογικούς διαλόγους μετά των λοιπών Χριστιανών, ως και τους διαθρησκειακούς διαλόγους, ιδιαιτέρως μετά του Ιουδαϊσμού και του Ισλάμ, δοθέντος ότι ο διάλογος αποτελεί τον μόνον τρόπον επιλύσεως των μεταξύ των ανθρώπων διαφορών, ιδιαιτέρως εις μίαν εποχήν, ως η σημερινή, κατά την οποίαν αι παντοίαι διαιρέσεις, περιλαμβανομένων και εκείνων εν ονόματι της θρησκείας, απειλούν την ειρήνην και ενότητα των ανθρώπων.

δ) Την υποστήριξιν ημών προς τας πρωτοβουλίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς και άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, δια την προστασίαν του φυσικού περιβάλλοντος. Η σημερινή οικολογική κρίσις, ως οφειλομένη και εις πνευματικούς και ηθικούς λόγους, καθιστά επιτακτικόν το χρέος της Εκκλησίας όπως συμβάλη δια των εις την διάθεσιν αυτής πνευματικών μέσων, εις την προστασίαν της δημιουργίας του Θεού εκ των συνεπειών της ανθρωπίνης απληστίας. Προς τούτο επαναβεβαιούμεν τον καθορισμόν της 1ης Σεπτεμβρίου, πρώτης ημέρας του εκκλησιαστικού έτους, ως ημέρας ειδικών προσευχών δια την προστασίαν της δημιουργίας του Θεού, και υποστηρίζομεν την εισαγωγήν του θέματος του φυσικού περιβάλλοντος εις την κατηχητικήν, κηρυγματικήν και εν γένει ποιμαντικήν δράσιν των Εκκλησιών ημών, ως τούτο ήδη συμβαίνει εις  ωρισμένας εξ αυτών.

ε) Την απόφασιν όπως προβώμεν εις τας αναγκαίας ενεργείας, ίνα συσταθή Διορθόδοξος Επιτροπή προς μελέτην των θεμάτων βιοηθικής, επί των οποίων ο κόσμος αναμένει και την τοποθέτησιν της Ορθοδοξίας.

Ταύτα απευθύνοντες προς τον ανά τον κόσμον Ορθόδοξον λαόν και την οικουμένην, ευχόμεθα "έτι και έτι" η ειρήνη, η δικαιοσύνη και αγάπη του Θεού να επικρατήσουν τελικώς εις την ζωήν των ανθρώπων.

"Τω δε δυναμένω υπέρ πάντα ποιήσαι υπερεκπερισσού ων αιτούμεθα η νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν, αυτώ η δόξα εν τη Εκκλησία εν Χριστώ Ιησού" (Εφεσίους 3,20-21). Αμήν.

Εν Φαναρίω, τη 12η Οκτωβρίου 2008.

+ Ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος

+ Ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος

+ Ο Αντιοχείας Ιγνάτιος

+ Ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος

+ Ο Μόσχας Αλέξιος

+ Ο Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος

(εκ προσώπου της Εκκλησίας Σερβίας)

+ Ο Τρανσυλβανίας Λαυρέντιος

(εκ προσώπου της Εκκλησίας Ρουμανίας)

+ Ο Βιδινίου Δομετιανός

(εκ προσώπου της Εκκλησίας Βουλγαρίας)

+ Ο Ζουκδίδι Γεράσιμος

(εκ προσώπου της Εκκλησίας Γεωργίας)

+ Ο Κύπρου Χρυσόστομος

+ Ο Αθηνών Ιερώνυμος

+ Ο Βρότσλαβ Ιερεμίας

(εκ προσώπου της Εκκλησίας Πολωνίας)

+ Ο Τιράνων Αναστάσιος

Tags: Εκκλησιαστικά

0 σχόλια View Entry

Είχα καιρό να αναρτήσω νέο άρθρο για πολλούς λόγους!  Ο κυριότερος ήταν ότι μετά  τις καλοκαιρινές διακοπές, το Σεπτέμβριο ήμουν σε καιρό προετοιμασίας, για την χειροτονία μου εις Πρεσβύτερον! Η προετοιμασία μου, συνέπεσε ακριβώς την περίοδο που ξέσπασε όλο αυτό το σκάνδαλο με τα οικονομικές ανταλλαγές του Ελληνικού Δημοσίου με την Μονή Βατοπαιδίου και είναι στην επικαιρότητα μέχρι σήμερα! Τώρα που αρχίζει και ξεφουσκώνει «δημοσιογραφικά» λίγο το θέμα και η δικαιοσύνη κάνει τις έρευνες και το έργο της, ήθελα να καταθέσω και εγώ λίγο την άποψή μου για το θέμα, από την δικιά μου οπτική γωνία και εμπειρία!

    Καταρχήν θα ξεκινήσω το θέμα από πολύ πριν ξεσπάσει! Ήταν το 1995, εγώ ήμουν Ιεροσπουδαστής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Κορίνθου και στο Ναύπλιο την ιδιαιτέρα μου πατρίδα, ερχόταν η Τιμία Ζώνη της Παναγίας μας, από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου για ολιγοήμερο προσκύνημα στον Ιερό Ναό του Αγίου Αναστασίου του Ναυπλιέως στο Ναύπλιο! Εκεί ήταν η πρώτη και η τελευταία μου συνάντηση με τον Ηγούμενο Εφραίμ! Είχε ακόμα κόκκινα γένια (καμία σχέση με τα άσπρα μαλλιά και γένια που είναι τώρα) και είχε μαζί του μία συνοδεία μοναχών, όπου καθόντουσαν με βάρδιες πάνω από το Ιερό κειμήλιο και έδιναν μία ευλογία σε όσους προσκυνούσαν (μία εικονίτσα της Παναγίας να κρατάει την ζώνη της μέσα σε ζελατίνα μαζί με κομματάκι υφάσματα περασμένα από την τιμία ζώνη )! Την ημέρα που ήρθε γινότανε Αγρυπνία (αν θυμάμαι καλά) και γινόταν πρώτα Εσπερινός την ώρα της ακολουθίας που έκανε ο ηγούμενος , άρχιζαν να ακούγεται ήχος από καταμέτρηση σε μηχάνημα από το διπλανό χώρο που είχε πρόσβαση από το Ιερό! Γυρνάει ξαφνιασμένος και μου λέει εμένα...τι είναι αυτό; Μετράνε χρήματα; Εγώ πραγματικά απορημένος του λέω δεν ξέρω Γέροντα! Κινείται τότε αυτός, προς την μεριά εκείνη, ανοίγει την πόρτα και πραγματικά είδαμε τους επιτρόπους του Αγίου Αναστασίου να κάνουν καταμέτρηση από τα χρήματα που είχαν ρίξει οι πιστοί έως ώρας! Τότε ο Ηγούμενος Εφραίμ, με αυστηρό και επιτημιτικό ύφος τους επίπληξε γιατί το έκαναν αυτό, εν ώρα Ιεράς Ακολουθίας και ότι είναι αμαρτία αυτό! Πράγματι αυτοί σταμάτησαν αμέσως! Θυμάμαι τότε την εντύπωση που μου έδωσε, ότι ήταν αφιλοχρήματος και υπεράνω χρήματος στην νεανική μου τότε ψυχή!

    Τα χρόνια πέρασαν, πήγα Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή μετά Θεολογική Σχολή όπου τελείωσα το 2003 χρονιά που έβγαλα το δίπλωμα οδήγησης! Την επόμενη χρονιά 2004 διέθετα για λίγο διάστημα διέθετα αυτοκίνητο (από την αδερφή μου δανεικό) και είχα πρόσκληση από έναν φίλο μου  Αρχιμανδρίτη που διαμένει στη Ξάνθη και είπα να  τα συνδυάσω και τα δύο (και πρώτο ταξίδι εκτός Αθηνών με αυτοκίνητο και για να δω το φίλο μου). Πράγματι πήγα για λίγες μέρες!  Ο φίλος μου με πήγε στα περισσότερα προσκυνήματα της περιοχής, μεταξύ αυτών και στο μετόχιο του Αγίου Νικολάου της Μονής Βατοπεδίου στο Πόρτο Λάγος στη λίμνη Βιστονίδα! Μάλιστα την ώρα που πηγαίναμε ο φίλος μου είχε προϊδεάσει ότι υπάρχει μια διαμάχη της Μονής με τους Κατοίκους της Περιοχής με την ηγεσία της Μονής και ότι ο Μητροπολίτης Ξάνθης ήταν με το μέρος των Κατοίκων! Όταν φτάσαμε και μας υποδέχθηκαν στο αρχονταρίκι οι Μετοχιάρχες, όντως το διαπίστωσα και εγώ αυτό το κλίμα καθώς το άκουσα με τα αυτιά μου από τους ίδιους τους Μοναχούς που έφραζαν την απογοήτευσή τους προς τον Μητροπολίτη, καθώς έλεγαν : «στην αρχή υπήρχε μεγάλη αγάπη από αυτόν προς στους αδελφούς της Μονής, αλλά από ένα σημείο και μετά άρχισε η αντίθεσή του. Μάλιστα στο πανηγύρι του Μετοχίου, ο Δεσπότης δεν πήγε όπως συνήθιζε στο Μετόχι όπως κάθε χρόνο, αλλά πήγε στο Πόρτο Λάγος και λειτούργησε στον εκεί Ναό και μετείχε σε μια διαδήλωση του χωριού, έναντι του μετοχίου (αν θυμάμαι καλά, γιατί έχουν περάσει και 4 χρόνια). Μας φιλέψανε και φύγαμε!

   Αυτή ήταν η επαφή μου με τα πρόσωπα και τα πράγματα  της σημερινής επικαιρότητας και τα μετέφερα όπως τα έζησα. Δεν μπορούσα πάντως να φανταστώ ότι τότε το 2004 που ανέβαινε το κυβερνών κόμμα στην εξουσία τα πράγματα, θα έπαιρναν τέτοια τροπή όπου θα σκανδαλίζονταν πραγματικά το πανελλήνιο και η οικουμένη ολόκληρη! .

   Τώρα ας περάσω στο σχολιασμό και τις απόψεις μου για το θέμα :

Ο Αναχωρητισμός που εξελίχθηκε σε Μοναχισμός ήρθε στη ζωή της Εκκλησίας, ως κύμα αντίδρασης και επανάστασης από τον εναγκαλισμό της Εκκλησίας με το κράτος τον 4^ο αιώνα, εποχή που η Εκκλησία έπαψε να διώκεται και άρχισε να γίνεται η επίσημη κρατική θρησκεία. Όσοι έφυγαν προς την έρημο, ήθελαν μια πιο ασκητική και απλοϊκή Εκκλησία, που όπως αναφέρει και ο Ιερός Χρυσόστομος : τότε που τα σκεύη ήταν ξύλινα αλλά οι άνθρωποι ήταν χρυσοί, ενώ τώρα (εννοεί τον 4^ο αιώνα), τα σκεύη είναι χρυσά...αλλά οι άνθρωποι ξύλινοι! Ο Μοναχισμός πέρασε πολλά στάδια εξελίξεως (Ιδιόρρυθμο, Κοινόβιο, σκήτες, λαύρες, κελιά, μετόχια κτλ) και έβγαλε πραγματικά πολλούς Αγίους της Εκκλησίας, όπως και οργανώθηκε από Αγίους όπως ο Μέγας Βασίλειος, Ο Παχώμιος, Ο Μέγας Αντώνιος κ.α! Μάλιστα επειδή τα μοναστήρια ήταν αυτά που κράτησαν την Ορθοδοξία κατά την Εικονομαχία, απέκτησαν πολύ κύρος στο λαό, με αποτέλεσμα και το τυπικό τους, να περάσει. Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου έκτισαν πολλά μοναστήρια και χάρισαν πολλές περιοχές σε αυτά (Άγιο Όρος, Μετέωρα, Πάτμος κτλ) . Δεν ξέρουμε αν έχουμε αναλογιστεί τι σημαίνει αυτοκρατορία του τότε, με τα σημερινά δεδομένα! Είναι σαν να έδινε υλικά και κύρος ο ίδιος ο πρόεδρος της Αμερικής σήμερα ή ας πούμε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ και σε καιρούς βασιλείας όχι τόσο...δημοκρατικούς! Όταν κτιζόντουσαν τα κτίσματα των Μοναστηριών που θαυμάζουμε ακόμα σήμερα....ο πολύ κόσμος έμενε σε καλύβες...ούτε καν διαμερίσματα που μένουμε εμείς σήμερα! Αυτό φυσικά είναι ένα ζήτημα και τότε και τώρα...! Στην Εκκλησιαστική ιστορία της Ρωσίας υπήρχε μια μεγάλη διαμάχη στους κόλπους της για τη μοναστηριακής περιουσίας (16ος -17 ος αιώνας) μεταξύ :  των Ιωσηφιτών Μοναχών της Μονής Βολοκολάμσκυ που υποστήριζαν τη μεγάλη κτίση και πλουτισμό των Μοναστηριών και των Ζαβογλείων αναχωρητών που υποστήριζαν το ιδεώδες της πλήρους ακτημοσύνης των μοναχών και των μοναστηριών. Αυτές οι τάσεις και αυτά τα πράγματα που η Εκκλησία τα έζησε αιώνες πριν, βλέπουμε ότι βγήκαν και σήμερα!

   Έκανα αυτή την σύντομή Ιστορική διαδρομή γιατί είναι απαραίτητη για να μπορεί κάποιος να αποκτήσει άποψη για τα πράγματα (για περισσότερη μελέτη σας παραπέμπω στη μελέτη του καθηγητή Βλασίου Φειδά http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=ecclesia_history/contents.asp&main=ecclesia_history&file=monaxismos/stathmos_1.htm

Εγώ ένα ξέρω και αυτό διδάχτηκα! Ότι ο μοναχός δίνει τρεις βασικές υποσχέσεις : της Παρθενίας, της Υπακοής και της Ακτημοσύνης. Σαν μοναχοί λοιπόν είναι ακτήμονες! Σαν άνθρωποι όμως έχουν και αυτοί βιολογικές ανάγκες, πρέπει να τραφούν, πρέπει να ενδυθούν, να συντηρήσουν τα κτίσματα, σκεύη και αγιογραφίες, θέλουν να φιλοξενήσουν τους προσκυνητές! Όλα αυτά αν τα βάλει κάποιος κάτω θα δει ότι δεν είναι λίγα!Άρα οι μοναχοί είναι ακτήμονες, σαν μοναστήρια όμως έχουν περιουσιακά στοιχεία, έσοδα και έξοδα!  Τα περιουσιακά στοιχεία επίσης που μπορεί να έχει ένα μοναστήρι είναι : α) από τα έσοδα από το κερί που ανάβουν οι προσκυνητές, β) από δωρεές Χριστιανών γ) Από επιχορηγήσεις είτε κρατικές είτε από ευρωπαϊκά προγράμματα, δ) Από τα  περιουσιακά στοιχεία που είχαν οι άνθρωποι προτού  γίνουν μοναχοί!  Ως λαϊκοί ή δόκιμοι τα παραχωρούν στο μοναστήρι κτλ! Οπότε αντιλαμβάνεται κανείς πως γίνεται κάποιο μοναστήρι να κατέχει κτήματα ή ακίνητα κλτ, εκτός της περιοχής του . Για να πουλήσει οτιδήποτε όμως η νομοθεσία είναι σαφής, θέλει διαγωνισμούς , επιτροπές και γενικά διαφάνεια!

   Αυτά τα παραπάνω είναι νομίζω κατανοητά και αποδεκτά και ο ιδανικός τρόπος που πρέπει να λειτουργούν τα πράγματα! Στην προκειμένη περίπτωσή όμως , με τα γεγονότα που όλοι πληροφορηθήκαμε τα πράγματα δεν έγιναν τόσο «νόμιμα», παρ’ όλη την «νομιμοφάνεια» που υπήρχε! Άλλο να έχεις γη (από όπου και να υπάρχει) και άλλο να την επενδύεις και να την μεταπουλάς κάνοντας μπίσνες και μάλιστα από Μοναστήρι του Αγίου Όρους που υποτίθεται είναι η παρακαταθήκη του Μοναχισμού! Υπήρχε ξεσηκωμός κατοίκων και μόνο γι΄ αυτό έπρεπε να ξεκαθαριστεί εντελώς, πριν γίνει οτιδήποτε! Ο Απόστολος Παύλος, λέει ότι «να μη φάω κρέας στον αιώνα αν είναι να σκανδαλίσω τον αδερφό μου»! Αυτοί γιατί βιάστηκαν να πουλήσουν; Δεν έβλεπαν την αγανάκτηση των «πιστών» κατοίκων; Έπρεπε να φτάσουν εδώ τα πράγματα; Έστω και σαν φιλανθρωπία δεν τα παραχωρούσαν; Το κυνήγι του κέρδους όμως...οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απληστία, αυτό δεν το γνώριζαν οι καθοδηγητές και εμπνευστές της πνευματικής ζωής, μοναχοί της συγκεκριμένης ζωής; Εκτός αν αυτοί (οι μοναχοί) ήταν η κορφή του παγόβουνου και από πίσω ήταν άλλοι...λαϊκοί πολιτικοί και λαϊκοί που φρόντισαν να μην είναι ορατοί για να μην έχουν και ευθύνες ...αυτό το ερευνά η δικαιοσύνη βέβαια και εμείς το περιμένουμε!

    Η Εκκλησία όμως, όσο και να έχουν πέσει τα μέλη της σε ότι θέσεις ψηλές και αν κατέχουν σε αυτή, ξέρει να αποβάλλει αυτά που δεν την εκφράζουν, έχοντας όμως δικές της διαδικασίες και μηχανισμούς, όχι με κοσμικά και δημοσιογραφικά κριτήρια! Έτσι λειτουργεί αιώνες τώρα και πάντα έβγαινε νικήτρια από κάθε κρίση! Άλλωστε και η Ιερά Επιστασία που έβγαλε τα καταγγελθέντα πορίσματα, όσο και ο Ποιμενάρχης της περιοχής από το 2004 και τόσοι άλλοι κληρικοί που μίλησαν αυτοί τι ήταν; Δεν είναι εντός της Εκκλησίας;

  Το θέμα βέβαια πείρε τόση έκταση, γιατί εξυπηρετεί και άλλες σκοπιμότητες, τόσο πολιτικές (η εκάστοτε αντιπολίτευση ωφελείται από την φθορά της εκάστοτε κυβέρνησης, τόσο αυτοί που καραδοκούν θέλοντας να αλλάξει η σχέση της Εκκλησίας με το κράτος...και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την δυσανασχέτηση του κόσμου, ξεχνώντας όμως ότι αυτά έγιναν από παρανομίες και όχι από εφαρμογές του νόμου! Όσοι είναι υποψιασμένοι καταλαβαίνουν ότι αυτός ο ντόρος κάποιους ζημιώνει και κάποιους εξυπηρετεί! Γι αυτό η λύση στο θέμα ήταν αυτό που είπε και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου : Να επιστραφούν όλα όσα δεν ανήκαν στη Μονή και ότι προήλθε από αγοροπωλησίες! Γιατί μερικοί το πήγαν παρακάτω και μιλάνε για φορολόγηση πλέον όλης της Εκκλησιαστικής περιουσίας, για χωρισμό Εκκλησίας Κράτους, για επαναψηλάφιση των τίτλων όλης της Εκκλησιαστικής περιουσίας; Αυτά υπάρχουν πάντα στο συρτάρι και απλά ψάχνονται οι αφορμές για να βγαίνουν στο προσκήνιο! Και ο Ηγούμενος Εφραίμ γι΄ αυτό θα μείνει στην ιστορία τελικά.....ότι έδωσε άλλη μια ζημιογόνα αφορμή σε αυτούς που τρίβουν τα χέρια τους εκμεταλλευόμενοι αυτή την κατάσταση ως βούτυρο στο ψωμί τους!

    Βέβαια ο κόσμος ξέρει, ότι όλοι αυτοί «οι παραθυράκιδες των καναλιών» που φωνάζουν κατά της Μονής Βατοπαιδίου, δεν το κάνουν από αγάπη για την πατρίδα, για το δημόσιο καλό και για τον κόσμο που αγωνίζεται για την επιβίωσή του, αλλά  γιατί δεν ήταν αυτοί που να αρπάξουν αυτές τις εκτάσεις, γιατί δεν ήταν αυτοί που δεν έβαλαν «το χεράκι τους στο μέλι», γιατί δεν ήταν αυτοί που δεν έχουν στην κατοχή τους αυτά τα «φιλέτα»! Εάν αυτοί είχαν εμπλοκή και έννομο συμφέρον, να είστε σίγουροι ότι αυτοί θα έκαναν τα πάντα....για να μη βγει τίποτα στο φως....να μη βγει τίποτα στην επιφάνεια!

Τέτοιους καταγγέλλοντες να τους βράσω....!!!!

Tags: Εκκλησιαστικά Επικαιρότητα Απόψεις

2 σχόλια View Entry

Σεβαστέ μου Γέροντα, Σεβασμιώτατε Μητροπολίτη Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας Βουλιαγμένης και Βάρης κ. Παύλε,
Σεβαστοί πατέρες, ευλογημένε του κυρίου Λαέ.

Βρίσκομαι και πάλι για δεύτερη φορά μπροστά του Ιερού θυσιαστηρίου , ενώπιον και εντός της θριαβεύουσας και στρατευομένης Εκκλησίας του Χριστού, για να εισαχθώ από των τιμίων χειρών σας, στο δεύτερο βαθμό του υψηλού υπουργήματος της Ιερωσύνης.
Πέρασαν δύο χρόνια και μισός μήνας Σεβασμιώτατε, από τότε που με εισαγάγετε στον ωκεανό της ειδικής χάρης της Ιερωσύνης και σήμερα θα με οδηγήσετε στα βάθη αυτού του ωκεανού, στο μυστήριο, στο θαύμα, σε χώρους που πραγματικά η κτιστή γλώσσα σε όσους την βιώνουν, αδυνατούν να περιγράψουν και να οριοθετήσουν.
Η πρώτη είσοδός μου στο βαθμό της Ιερωσύνης, έγινε την πανεφρόσυνη ημέρα της Μεταμορφώσεώς του Κυρίου μας. Πραγματικά και η δική μου ζωή, από τις καθημερινές και εξωτερικές συνήθειες, μέχρι και τις πιο βαθιές και καρδιακές, παρ’ όλες τις πτώσεις και αδυναμίες μου, την μεταμόρφωσαν, χάρις την καλή αλλοίωση Του Θεού. Σήμερα που λαμβάνεται χώρα η εις Πρεσβύτερον Χειροτονία μου, δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο ιδανική μέρα, από την Κυριακή μετά του Σταυρού, αφού είδη πρέπει ο προσωπικός μου Σταυρός να έχει σηκωθεί από την είσοδό μου στο Α΄ βαθμό της Ιερωσύνης και να πορεύομαι και εγώ ταπεινά, προς τον χώρο του δικού μου Γολγοθά, έχοντας συνείδηση ότι αυτός ο Σταυρός είναι το ζωηφόρο και παντοδύναμο όπλο κατά των δαιμόνων. Αυτός ο Σταυρός είναι το καύχημά μου και ο φάρος όπως στα πλοία, στην πορεία της ζωής μου, που μου δείχνει ότι η έπεται η Ανάσταση και ότι το λιμάνι της σωτηρίας στη Βασιλεία των Ουρανών πλησιάζει. Σταυρός λοιπόν, που σημαίνει άρνηση του προσωπικού θελήματος και ανέσεως, πίκρες, φουρτούνες και δοκιμασίες, αλλά επειδή έχει εξαγιασθεί από το αίμα του ίδιου του λυτρωτή Χριστού, σημαίνει και Ανάσταση, γλυκύτητα, σωτηρία, αναγέννηση και λύτρωση!
Πρεσβύτερος λοιπόν Θεία Χάριτι από σήμερα, αλλά και πάλι και για πάντα διάκονος της Εκκλησίας του Χριστού, που αυτό ερμηνεύεται και υλοποιείται στη πράξη σε δύο βασικούς άξονες : α) Ως Οικονόμος των σωστικών Μυστηρίων της Εκκλησίας και β) Ως Υπηρέτης του Ποιμνίου του Χριστού, αυτών που ονομάζει ο ίδιος ο Χριστός «των αδελφών μου των ελαχίστων». Γι ‘ αυτό άλλωστε υπάρχει το χάρισμα της Ιερωσύνης του Χριστού, για να κατεβαίνει ο Θεός στη γη και ν’ ανεβαίνει ο άνθρωπος στον ουρανό.
Είναι συνηθισμένο σε ανάλογους χειροτονητήριους λόγους, να τονίζεται η δυσκολία των καιρών και ειδικότερα η πνευματική κρίση της κοινωνίας μας και να συνδυάζεται με την μεταμορφωτική αποστολή της Ιερωσύνης, που καλείται ο νεοχειροτονούμενος να αναλάβει και να πραγματώσει. Αυτά είναι δεδομένα και για να μη μακροσκελίσω την ομιλία μου με γνωστά πράγματα, δεν θα τα επαναλάβω. Άλλωστε δε το θεωρώ σωστό να εξάρω εγώ ο τιποτένιος και ελάχιστος, το ύψος της Ιερωσύνης σε αδελφούς, κληρικούς και λαϊκούς, που τα ζουν και τα γνωρίζουν καλύτερα από εμένα.
Αυτό που θα ήθελα να τονίσω μόνο ιδιαίτερα, είναι η απαξίωση που υπάρχει για την Εκκλησία μας και τους λειτουργούς της ιδιαίτερα, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Αυτά τα αναφέρω από την μικρή μου εμπειρία που βίωσα ως Διάκονος φέροντας το τίμιο ράσο των Κληρικών, καθώς δεν είναι λίγες φορές που χλευάστηκα, κοροϊδεύτηκα από νέους μόνο και μόνο επειδή πήγαινα το πρωί της Κυριακής στο Ναό για τη Θεία Λειτουργία, και αυτοί μόλις είχαν τελειώσει την νυκτερινή τους ολονύκτια διασκέδαση! Γεύτηκα την απαξίωση από ανθρώπους που συνάντησα στο δρόμο, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και το διαδίκτυο. Σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες της αστικής κοινωνίας που ζούμε, να μην σέβονται το σχήμα και να με αποκαλούν περιφρονητικά «Κύριο» και άλλες εμπειρίες που ο Ένας και μοναδικός Κύριος γνωρίζει!
Έχω γνώση πως ο σεβασμός εμπνέεται και δεν επιβάλλεται, αλλά αλήθεια : Πως από-ιεροποιήθηκε και αποξενώθηκε ο λαός μας από την Εκκλησία έτσι; Η ενότητα που είχε ο κλήρος και ο λαός εκτός από τον Ιερό Ναό και στην κοινωνία, πως διασπάστηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό; Βέβαια, τέτοια φαινόμενα έχουμε μάθει εμείς οι Κληρικοί από «άμβωνος» και «καθέδρας», να καταγγέλλουμε, αυτή την πραγματικά τραγική κατάσταση, με «φλογερά» και γεμάτα «στόμφο» κηρύγματα. Αλλά αναλογιστήκαμε ποτέ την ευθύνη που έχουμε; Κάναμε πραγματικά τον απολογισμό μας, εμείς οι κληρικοί της Εκκλησίας, γι΄ αυτή την κατάσταση; Κατηχήσαμε ποτέ το λαό μας όπως πρέπει και αρμόζει, πρώτα με την ζωή μας και μετά με τα λόγια μας; Όλη αυτή η κρίση, για εμένα αποτελεί μία πρόκληση και ένα στόχο, που φυσικά δεν θα είναι εφικτός από την αντικειμενική αναξιότητά μου και τις πενιχρές μου δυνάμεις, αλλά χάρης την προστασία του ίδιου δωροδότη, αλλά και απαξιωμένου από τους συγχρόνους του Χριστό, έχω πίστη και αισιοδοξία ότι στο τέλος θα τα μεταμορφώσει δι’ εμού, Αυτός ο νικητής και θριαμβευτής του κόσμου. Άλλωστε ο ίδιος το είχε πει και είναι καταγεγραμμένο στο Ιερό Του Ευαγγέλιο: «Αν σας μισεί ο κόσμος, να ξέρετε πως πριν από σας εμένα με έχει μισήσει. Αν ανήκατε στον κόσμο, τότε ο κόσμος θα σας αγαπούσε σαν κάτι δικό του. Επειδή όμως δεν ανήκετε στον κόσμο, αφού εγώ σας διάλεξα και σας ξεχώρισα από τον κόσμο, γι΄ αυτό σας μισεί ο κόσμος» (Ιων. 15, 18-19) και συνεχίζει παρακάτω : …Αν εμένα με καταδίωξαν, θα σας καταδιώξουν και εσάς, αν εφαρμόσουν τα λόγια μου θα εφαρμόσουν και τα δικά σας (Ιων. 15,20) . Λόγια τόσο προφητικά και ρεαλιστικά! Γι’ αυτό, χωρίς την άνωθεν βοήθεια και την εκ μέρος μου αγωνιστικότητα και εγρήγορση, είναι αδύνατον να σταθώ όρθιος και σταθερός, στη «στενή» και «τεθλιμμένη» οδό του κληρικού της κάθε εποχής και ιδιαιτέρως του σήμερα και του αβέβαιου αύριου.
Όμως από την στιγμή που είπα το «Ναι», στην κλίση και πρόσκληση του Κυρίου, ο κατάλογος του ανθρώπων «ως ορατά όργανά Του» που με ευεργετούν , με βοηθούν και με στηρίζουν, μακραίνει και μεγαλώνει συνεχώς. Ο Κύριος δεν με άφησε ούτε μια στιγμή μόνο κι αβοήθητο και γι΄ αυτό η ζωή μου αν και είναι δική Του, δεν αρκεί για να Τον ευχαριστώ και να Τον δοξολογώ στο βαθμό που η φιλανθρωπία Του με ευεργέτησε, ευεργετεί και θα συνεχίζει να με ευεργετεί.
Αυτή την φορά θα ξεκινήσω από εσάς πρώτα Σεβασμιώτατε, γιατί πολύ απλά είστε πρώτος γραμμένος σε αυτό τον κατάλογο και μάλιστα με χρυσά γράμματα! Εσείς με χειροτονήσατε Διάκονο, εσείς με χειροτονείτε σήμερα Ιερέα. Η ευγνωμοσύνη μου προς το Σεπτό πρόσωπό σας θα είναι ισόβια και αιώνια, όσο αναπνέω και κυλάει αίμα στις φλέβες μου. Για όλα αυτό το διάστημα που υπηρέτησα κοντά σας ως Διάκονος, ήταν μια περίοδος σταθμός για την ζωή μου και ίσως ως τώρα η πιο δημιουργική και σημαντική. Διδάχτηκα πολλά από εσάς, απέκτησα μοναδικές εμπειρίες, μοιράστηκα έστω και ένα μέρος από τον αγώνα σας που καθημερινά δίνετε για την πνευματική προκοπή και σωτηρία του ποιμνίου της Ιεράς μας Μητροπόλεως. Ευχαριστώ για την πατρική σας αγάπη, για τις πολύτιμες συμβουλές σας, που με ωρίμασαν πνευματικά. Θέλω επίσης να σας ζητήσω ταπεινά συγχώρεση για τα λάθη μου και τις παραλήψεις μου κατά την διάρκεια της διακονίας μου, που δυστυχώς δεν ήταν και λίγα. Γνωρίζω πως η αγάπη σας και η γλυκύτητα της ψυχή σας, τα παραβλέπουν όλα, δίνοντάς μου θάρρος και νέα ώθηση στην Ιερατική πλέον πορεία μου, που από σήμερα ξεκινάει. Δεν έχω κάτι αντάξιο των ευεργεσιών σας να σας αντιπροσφέρω. Υπόσχομαι μόνο να μην προδώσω τις προσδοκίες που έχετε προς το πρόσωπό μου και όταν θα έρχεται η ώρα σε κάθε Θ. Λειτουργία να λέμε : «Εν πρώτοις μνήσθητι κύριε του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών Παύλου…». θα το κάνω με όλη μου την καρδιά και την ψυχή.
Μετά από εσάς τα βλέμματά μου στρέφονται για λίγο στη θριαβεύουσα Εκκλησία, μνημονεύοντας τρία αγαπημένα, ανεπανάληπτα και αξεπέραστα για εμένα πρόσωπα. Τον Μακαριστό πλέον από το 2006 πνευματικό μου πατέρα Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Νταβέλο. Αναγνωρίζω πως δεν αρκέστηκε στη συμμαρτυρία, για να εισαχθώ στο Κλήρο, αλλά οι πνευματικές του συμβουλές, η ιερατική του πραότητα και αξιοσύνη του, μου είναι πολύτιμη παρακαταθήκη για όλη την πνευματική μου πορεία! Τον μνημονεύω πάντα και του χρωστώ σχεδόν τα πάντα! Οι δύο ιερατικές στολές που μου χάρισε, κατά την τελευταία εξομολόγησή μου, θα είναι το στολίδι που θα μας συνδέει. Επίσης η αγαπημένη του σύντροφος της ζωής του και σεβαστή μου πρεσβυτέρα Μαρία, πάντα κατά την συναναστροφή μου μαζί της, θα μου θυμίζουν και την δική μας μοναδική συναναστροφή.
Δίπλα στον πατέρα Γεώργιο, έχω την πεποίθηση πως στην πανεφρόσυνη για εμένα αυτή ημέρα, των πλαισιώνουν ο κατά σάρκα πατέρα μου Δημήτριος και το παιδί του και κατά σάρκα αδελφός μου Κυριάκος. Είναι και οι δύο σωματικά απών, αλλά πνευματικά πάντα παρόν μέσω της προσευχής, παρόν ως μερίδες υπέρ αναπαύσεως εντός του Ιερού Δισκαρίου, αλλά και σε κάθε ανάμνηση και θύμησή τους, που με συνοδεύουν σε κάθε βήμα της ζωής μου. Ο Θεός τους κάλεσε κοντά Του ανθρωπίνως νωρίς, μα ήταν αιτία να με διδάξουν για το σύντομο και εφήμερο αυτής της ζωής. Αν αξιώνομαι να βρίσκομαι ανάμεσά σας από αυτή την θέση, γνωρίζω και αναγνωρίζω πως οφείλεται στην προσευχή και των τριών προμνημονευθεύντων προσώπων. Ας είναι αιωνία τους η μνήμη, θα εύχομαι και θα προσεύχομαι πάντα γι΄ αυτή, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Επιστρέφω ξανά στους ζώντες και ταπεινά ευχαριστώ όλους τους Αγίους Πατέρες της Ιεράς μας Μητροπόλεως, που μου στάθηκαν «ως αδελφό» προς «αδελφό» στην διάρκεια της Διακονίας μου. Ευχαριστώ τον Πρωτοσύγκελο μας π. Αλέξιο Ψωΐνο για την αμέριστη συμπαράσταση που μου παρείχε. Τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο π. Στέφανο Σουλιμιώτη για την πνευματική ενίσχυσή του. Τους πατέρες που διακονούν στα Γραφεία της Ιεράς μας Μητροπόλεως π. Γεώργιο Ατζουλάτο, π. Σωτήριο Θωμόπουλο, π. Κωνσταντίνο Βαρθολομαίο, π. Γεώργιο Φειδόπουλο και τους υπόλοιπους λαϊκούς υπαλλήλους ιδιαιτέρως ευχαριστώ, για τους λόγους που γνωρίζει ο Κύριος, για τον κάθε ένα.
Τον νέο μου πνευματικό πατέρα και εφημέριο του Αγίου Παντελεήμονος Ασκληπιείου Νοσοκομείου Βούλας π. Κωνσταντίνο Μαλτέζο, θερμά ευχαριστώ. Με ανέλαβε από τις πρώτες εβδομάδες που χειροτονήθηκα Διάκονος μέχρι σήμερα και στο πρόσωπό μου, είδε το παιδί του που ο Θεός κάλεσε κοντά Του, τον αγαπημένο του και αγαπημένο σε όσους, τον γνώρισαν Βασίλη. Με αγκάλιασε και με φρόντισε σαν να είχε αυτόν. Κατά την ώρα της Ιεράς Εξομολογήσεως με υπομονή ακούει τις πτώσεις μου, τα λάθη μου, τους λογισμούς και τους πειρασμούς μου και με θεραπεύει και με καθοδηγεί, με τις εύστοχες γεμάτες διάκριση και ιερατικής εμπειρίας συμβουλές του. Στο Νοσοκομείο που διακονεί καθώς και στο ΠΙΚΠΑ με εισήγαγε και μου έδειξε εμπράκτως τι σημαίνει ποιμαντικό έργο και προσφορά προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Κοντά του νοιώθω ασφάλεια και πνευματική σιγουριά και θα τον παρακαλέσω να συνεχίζει να μου την μεταδίδει όσο μπορεί.
Στους Σεβαστούς μου εν ενεργεία πατέρες και από σήμερα συνεφημερίους του Ιερού Ναού μας Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, π. Σπυρίδωνα Αρβανίτη και π. Αλέξιο Φωτόπουλο θερμά ευχαριστώ, αν και η λέξη, μου φαίνεται φτωχή για να εκφράσουν πραγματικά αυτό που θέλω και πρέπει να τους εκφράσω. Με δέχτηκαν με μεγάλη χαρά, με ονόμασαν και με κατέστησαν αδελφό τους, έγιναν για εμένα έμπρακτα παραδείγματα τόσο από το θέση του Διακόνου όσο και από αύριο στα πρώτα Ιερατικά μου βήματα που και οι δύο τους θα με κρατούν χέρι χέρι και θα με συνοδεύουν μαζί. Η συνεργασία μας ανθρωπίνως ήταν και θα είναι άριστη. Να με συγχωρούν για τυχόν λάθη και παραλήψεις μου, αν και γνωρίζω πως και μόνο ότι το αναφέρω, πιθανόν να τους στεναχωρεί, αφού από τη καλή τους καρδιά, ήδη με έχουν συγχωρέσει από το επόμενο κι όλας λεπτό. Πλέον όπως και ο Τριαδικός Θεός έχει τρεις υποστάσεις αλλά στην ουσία είναι Ένας έτσι και εμείς εις τύπον της Θεότητος, είμαστε τρεις με την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητάς μας, τα πιθανά τάλαντα και χαρίσματά, αλλά και οι τρεις θα εκφράζουμε σ’αυτή την Ενορία, την μία Ιερωσύνη του Χριστού, που από κοινού μετέχουμε! Αυτό σημαίνει ενότητα πραγματική που θα μας προστατεύσει από πιθανούς κινδύνους και πειρασμούς της διακρίσεως (με την κακή έννοια) ή της προσωποληψίας. Ότι καλό αξιωθούμε να κάνει κάποιος από εμάς, θα το μοιραζόμαστε συλλογικά και οι τρεις για να αυξάνεται προς δόξα Θεού και ότι κακό πιθανόν κάνει κάποιος θα βαραίνει επίσης και τους τρεις για να μειώνεται, ελαφραίνει και εξαφανίζεται. Αυτό θα μας αποτρέψει και προστατεύσει, από μάταιους και ψυχοφθόρους ανταγωνισμούς και από, μη γένοιτο, «εξωτερικά» ή «εσωτερικά» "πισωμαχαιρώματα" που δεν έπρεπε, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν πειρασμικά συχνά, μεταξύ Ιερέων ή λαϊκών προς Ιερέων, εντός της Εκκλησίας.
Στους Σεβαστούς μου πρεσβυτέρους και στην ηλικία και στην ιδιότητα π. Ιωάννη Αρβανίτη, π. Μιχαήλ Περδικάκη, π. Κωνσταντίνο Τσάμη και π. Σταμάτιο Σκλήρη ένα υιικό ευχαριστώ! Πραγματικά αισθάνομαι πολύ ευλογημένος από τον Κύριο, γιατί δεν υπάρχει ιδανικότερο ξεκίνημα στην Ιερωσύνη κοντά στην μαθητεία και την συναναστροφή με αυτούς τους κληρικούς. Με στηρίζουν με πολλούς τρόπους και εγώ σαν αντίδωρο θα τους μνημονεύω υπέρ υγείας πάντα. Κλείνω τις ευχαριστίες μου στους Κληρικούς αφού μνημονεύσω όσους με τιμούν με την παρουσία τους σήμερα μαζί με τον νέο διάκονο της Μητροπόλεώς μας π. Νεκτάριο Γεωργίου, αλλά και τους σωματικά απών αλλά νοερά παρόν γνωστούς μου σε όλες τις Μητροπόλεις της Ελλάδος Κληρικούς, που ξέρω πως προσεύχονται για εμένα ιδιαιτέρως σήμερα.
Στην αγαπημένη μου μητέρα Φανή, στα κατά σάρκα αδέρφια μου, στις αναδόχους μου Σοφία και Ελένη, αλλά και τους νέους μου γονείς από την μεριά της συζύγου μου Λεωνίδα και Σοφία εκφράζω την παντοτινή ευγνωμοσύνη μου για την στήριξη και υποστήριξή τους σε αυτή μου την απόφαση και πορεία μου. Αν αναλογιστούμε την έλλειψη ιερέων και το εχθρικό κλίμα που αντιμετωπίζουν πολλές φορές αρκετοί υποψήφιοι από τα ίδια τους τα οικογενειακά περιβάλλοντα, καταλαβαίνει κανείς πόσο πολύτιμο θησαυρό είχα την ευλογία να κατέχω και ανήκω! Είναι υπερήφανοι για εμένα και εγώ καυχώμαι εν Κυρίω γι’ αυτούς! Ας τους έχει ο Θεός καλά!
Στον Σίμωνα Κηρυναίο της ζωής μου στην Διακονική και τώρα Ιερατική μου πορεία σύζυγό μου και από σήμερα Πρεσβυτέρα Ελπίδα, εκφράζω την αγάπη μου και την αφοσίωσή μου, κάτι που και αυτή το εκφράζει έμπρακτα στην πράξη! Δεν υπάρχει πρωινό που να μην με βοήθησε στην προετοιμασία για να προσέλθω στον Οίκο του Θεού ή τα Γραφεία της Μητροπόλεως. Βραδινό που να μη με φρόντισε από τον κόπο της ημέρας, δυσκολία που να μη στήριξε και να μου κράτησε το χέρι και γενικά να φροντίζει για την οικογενειακή μας στέγη και γαλήνη! Ξέρει πως η αφοσίωσή μου στην αποστολή που αναλαμβάνω, ίσως περιορίσω κάπως παρά την θέλησή μου, τα οικογενειακά μου καθήκοντα, αλλά όχι μόνο δεν την πειράζει, αλλά φροντίζει με την παρουσία της να με ενισχύει και να με ενδυναμώνει στην δική μου αποστολή! Πραγματικά σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας και την ευχαριστώ πολύ γι΄ αυτό.
Για όσους ήρθαν, με τίμησαν με την παρουσία τους, με ενίσχυσαν με την προσευχή τους από μακριά από πολλά μέρη της Ελλάδας, της ιδιαίτερης πατρίδας μου και από όλες τις περιοχές της Αττικής φίλους και συγγενείς θερμά και καρδιακά τους ευχαριστώ. Αν και δεν είμαστε σωματικά πλέον μαζί τον υπόλοιπο χρόνο, πάντα υπάρχει πνευματικός σύνδεσμος σε κάθε Θ. Λειτουργία που στην ουσία μας κάνει σαν να μην αποχωριστήκαμε ποτέ. Οι ευχαριστίες μου απευθύνονται και σ΄ όλους εκείνους που δεν μπόρεσαν για προσωπικούς και αντικειμενικούς λόγους να βρίσκονται μαζί μου, στην ανεπανάληπτη και μοναδική αυτή στιγμή της ζωής μου. Τους δασκάλους και τους καθηγητές μου όλων των βαθμίδων και τομέων, επίσης θερμά ευχαριστώ.
Τέλος ιδιαιτέρως θέλω να απευθυνθώ στους Ενορίτες της Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας που από σήμερα θα είμαι και εγώ ένας από τους Ιερείς τους. Από την πρώτη στιγμή με δέχτηκαν και με αποδέχτηκαν με χαρά και αγάπη! Με έκαναν να αισθάνομαι άνετα και οικεία στο στάδιο προσαρμογής μου και της παραμονής μου αυτά τα δύο και πλέον χρόνια. Έκφρασαν την επιθυμία τους και την υποστήριξή τους να συνεχίσω σ’ αυτή την Ενορία και μάλιστα εδώ και ένα χρόνο αρκετοί από αυτούς μου πρόσφεραν την Ιερατική στολή της χειροτονίας μου που με κοσμεί αυτή τη στιγμή! Θερμά τους ευχαριστώ και τους παρακαλώ για την συνέχιση της προσευχής και στήριξή τους. Δεν θα κάνω προγραμματικές δηλώσεις και δεν θα δώσω υποσχέσεις που στην πράξη δεν θα μπορέσω να τις υλοποιήσω, αυτά τα συνηθίζουν οι πολιτικοί άλλωστε και δεν έχουν σχέση με το ορθόδοξο Εκκλησιαστικό φρόνημα . Ένα είναι σίγουρο, όσα χρόνια ο Θεός με αξιώσει να υπηρετώ και να είμαι κομμάτι αυτής της Ενορίας, θα δώσω το 100% του εαυτού μου και ελπίζω να μην προδώσω τις προσδοκίες και τις ελπίδες των ενοριτών της. Ο Νεανικός τομέας ιδιαιτέρως που έχω την ευθύνη και η παρουσία της ηλεκτρονικής σελίδας της Ενορίας μας στο διαδίκτυο, θα συνεχίζουν η φροντίδα και η βελτίωσή τους, νυχθημερόν να με απασχολεί. Βέβαια για την καλυτέρευσή τους, θα χρειαστεί την συνεργασία και την συνδρομή όλων: συνεφημερίων, εκκλησιαστικών επιτροπών, στελεχών και ενοριτών του Ιερού Ναού μας, αλλιώς τα πράγματα θα είμαι μονοδιάστατα και θα οδεύουν προς την δυσλειτουργία και αποτυχία. Όμως γνωρίζω ότι την έχω και γι΄ αυτό αισιοδοξώ και οραματίζομαι καλύτερες μέρες.
Πριν κλείσω αυτή την ομιλία θέλω να σταθώ στο πατερικό λόγο που λέει : «Αν ο Ιερέας γνώριζε τι κάνει μέσα στο Ιερό Βήμα κατά τη Θεία Λειτουργία θα πέθαινε από το φόβο του» . Δοξάζω και ευχαριστώ τον Θεό , γιατί με κρατά κι εμένα σε μια τέτοια άγνοια. Γιατί αλλιώς πως θα τολμούσα να προσερχόμουν για να δεχθώ αυτό το δώρο;
Κλείνοντας επικαλούμαι τις πρεσβείες της Παναγίας μας, που εντός του Ιερού Ναού της χειροτονούμε Ιερέας και στον Ναό της θα ασκείται αυτή η Διακονία μου. Βάζω μετάνοια και ζητώ την συγχώρεση και την προσευχή όλων στην φοβερή και φρικτή αυτή στιγμή. Ευχηθείτε η Θ. Χάρη που θεραπεύει τις αδυναμίες και αναπληρώνει ότι λείπει από την ανθρώπινη ψυχή, να με επιστρέψει κοντά σας αλλαγμένο, αναγεννημένο, γνήσιο Ιερέα του Χριστού, προς δόξα της Εκκλησίας Του, των αγιασμό των πιστών και της ταλαίπωρης ψυχής μου. Αμήν.

Tags: Εκκλησιαστικά ομιλία

2 σχόλια View Entry

6-7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ,

ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ,

ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ, ΕΚΑΨΑΝ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ:

4.340 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - 2.600 ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΠΙΤΙΑ - 73 ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ - 26 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ - 110 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ -

Καταστρέφονται εικόνες, αγιογραφίες και σκεύη ανεκτίμητης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας. Καταστρέφονται ολοσχερώς και τα 26 ελληνικά σχολεία και οι πίνακες γραμμένοι με το τελευταίο μάθημα της μέρας, σκορπάνε στους δρόμους. Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η Μεγάλη του Γένους Σχολή και το Ζάππειο Λύκειο δέχονται την επίθεση του όχλου με απίστευτη μανία. 4.340 ελληνικά καταστήματα καταστρέφονται και λεηλατούνται. 2.600 χριστιανικά σπίτια βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα και παραδίδονται στο μένος και στην πρωτοφανή λύσσα του όχλου. Ρημάζονται κυριολεκτικά τα γραφεία και τα πιεστήρια και των τριών ελληνικών εφημερίδων της Κωνσταντινούπολης. 21 ελληνικά εργοστάσια καταστρέφονται ολοκληρωτικά και οι μηχανές και τα εργαλεία αυτών που βρίσκονται στα παράλια του Βοσπόρου, πετιούνται στη θάλασσα. 110 ελληνικά εστιατόρια και ξενοδοχεία καταστρέφονται, λεηλατούνται ή παραδίδονται στις φλόγες.

Οι Πατριαρχικοί Τάφοι και τα σκηνώματα των μεγάλων ευεργετών του Έθνους, που από το 1850 τοποθετούνται στον αυλόγηρο της Ιεράς Μονής της Ζωοδόχου Πηγής δέχονται την επίθεση του όχλου που με κανιβαλική μανία σπάει τους τάφους, ξεθάβει τα οστά των νεκρών και τα σκορπάει στους δρόμους.

Στο Ελληνικό νεκροταφείο του Σισλί, μια ομάδα διαδηλωτών επί δύο ολόκληρες ώρες καταστρέφει τάφους και σταυρούς, σκάβει τους πιο πρόσφατους και βγάζει έξω τα πτώματα, μαχαιρώνοντας και κομματιάζοντάς τα. Οι θόρυβοι από τα τζάμια, τα έπιπλα και τα είδη που καταστρεφόταν, οι καπνοί από τις φωτιές στα σπίτια, στα καταστήματα και στις εκκλησίες, οι αλαλαγμοί και τα συνθήματα του όχλου, οι κραυγές απελπισίας, ο τρόμος και ο πανικός των θυμάτων της επιδρομής, οι εκατοντάδες βιασμοί, οι δεκάδες των θανάτων αθώων θυμάτων δημιουργούν μια άλλη νύχτα Αγίου Βαρθολομαίου, μια δεύτερη άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής, γνωστής σαν "Βαλουκλιώτισα", οι αστυνομικοί και ο νυχτοφύλακας που υποτίθεται ότι την φύλαγαν, καθοδηγούν τον όχλο στην καταστροφή και στη λεηλασία του ιστορικού Μοναστηριού. Ο 90χρονος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς βρίσκει τραγικό θάνατο στις φλόγες της φωτιάς που άναψαν για να τον κάψουν. Ο 6Οχρονος ηγούμενος επίσκοπος Παμφιλίου Γεράσιμος βασανίζεται και τραυματίζεται βαρειά στο κεφάλι.

Στη Σμύρνη, οργανωμένα στίφη ξεχύνονται στους δρόμους με προκαθορισμένους στόχους: Ο πρώτος στόχος είναι το Ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης, που καταστρέφεται και πυρπολείται. Ο δεύτερος στόχος είναι το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στη Σμύρνη που παραδίδεται στις φλόγες μπροστά στο απαθές βλέμμα των Τούρκων φρουρών του. Έντρομος ο Γενικός Πρόξενος καταφέρνει να διαφύγει με την οικογένειά του από την πίσω πόρτα. Ο επόμενος στόχος, τα σπίτια των Ελλήνων αξιωματικών που υπηρετούσαν στο ΝΑΤΟ. Με καταλόγους που έχουν τις διευθύνσεις τους, οι "διαδηλωτές" επιτίθενται εναντίον τους ρημάζοντας, λεηλατώντας, κακοποιώντας και καίοντας έπιπλα, σπίτια και ελληνικές σημαίες.

Tags: ΕΘΝΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ

0 σχόλια View Entry

16-8-2008
Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

http://www.antibaro.gr/articles/identity/2008_08_19_08_11_32.html

Απλά μαθήματα εθνικής ταυτότητας

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2008 Κωνσταντίνος Χολέβας Αρθρογραφία - Ταυτότητα

Ακούμε συχνά ορισμένους συμπολίτες μας να διακηρύττουν ότι οι έννοιες του Έθνους, της Πατρίδας, της θρησκευτικής κληρονομιάς , της πολιτιστικής ταυτότητας κ.τ.ο. είναι «ξεπερασμένες». Ως δικαιολογία άλλοι μεν επικαλούνται μία νεφελώδη παγκοσμιοποίηση, άλλοι θυμίζουν την συμμετοχή μας στην Ευρ. Ένωση και άλλοι αναμασούν παρωχημένα συνθήματα ενός μαρξίζοντος διεθνισμού. Η διεθνής, όμως, πραγματικότητα, άλλα μάς διδάσκει και διαψεύδει τους αρνητές της εθνικής ταυτότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής αξιοπρέπειας. Και στην Ευρώπη και εκτός Ευρώπης οι λαοί που σέβονται τον εαυτό τους ρυθμίζουν την εσωτερική και εξωτερική τους πολιτική με γνώμονα την αξία του Έθνους και της εθνικής ταυτότητος . Ας θυμηθούμε ορισμένα πρόσφατα γεγονότα.

Η τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου μάς οδηγεί σε λίαν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. 40 χρόνια μετά από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο κατά των θρησκευτικών παραδόσεων της Κίνας, βλέπουμε τους Κινέζους να εξαφανίζουν κάθε αναφορά στον Μάο Τσε Τουγκ και αντιθέτως να αναφέρονται τιμητικά στην θρησκευτική κληρονομιά της χώρας τους. Ο Μάο έλειπε τελείως από την τελετή. Αντιθέτως ήταν παρούσα η Πατρίδα, την οποία ύμνησαν από την αρχή της τελετής με το τραγούδι που τραγούδησε -ως γνωστόν με την φωνή άλλου κοριτσιού- η μικρή συμπαθής Κινέζα. Ο Κομφούκιος, τον οποίο προσπάθησε να γκρεμίσει ο Μάο, είναι και αυτός παρών στην πολιτιστική ζωή της Κίνας. Η Κινεζική κυβέρνηση έχει ιδρύσει το Ινστιτούτο «Κομφούκιος» με σκοπό την διάδοση της κινεζικής γλώσσας στο εξωτερικό. Στόχος του Ινστιτούτου είναι να δημιουργήσει πολλά παραρτήματα σε όλο τον Κόσμο και να γίνει κάτι αντίστοιχο με το Βρετανικό Συμβούλιο και το Ινστιτούτο Γκαίτε. Συμπέρασμα: Οι έννοιες της Πατρίδας και της θρησκευτικής κληρονομιάς παραμένουν σταθερές, ενώ ο Μάο που ενέπνευσε πολυάριθμους «επαναστάτες» ανά την Υφήλιο πέρασε στα αζήτητα!

Ερχόμαστε τώρα στην Ευρώπη: Όπως μάς πληροφορεί η γαλλική εφημερίδα LE FIGARO (13-8-2008), με την τροποποίηση του γαλλικού Συντάγματος, η οποία ενεκρίθη από την Βουλή και την Γερουσία στις 21-7-2008, θεσπίσθηκε ειδική διάταξη για την κρατική στήριξη και προστασία της παγκοσμίου γαλλοφωνίας. Η Γαλλία αναλαμβάνει να διατηρεί ειδικούς πολιτιστικούς δεσμούς και να καλλιεργεί την συνεργασία και την αλληλεγγύη με χώρες, οι οποίες χρησιμοποιούν την γαλλική γλώσσα. Οι Γάλλοι θεωρούν την γλώσσα τους θεμελιώδες στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας και επιπλέον την αξιοποιούν για να διαφημίσουν διεθνώς τον πολιτισμό τους και να αναπτύξουν την διπλωματία τους. Την ίδια ώρα βλέπουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο να υποβαθμίζεται η γλωσσική παιδεία των νέων μας και παρατηρούμε θλιβερά ελλείμματα ελληνογνωσίας από δημοσιογράφους του γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου.

Η υποστήριξη της γαλλοφωνίας δεν έχει μόνο πολιτιστική διάσταση. Φαίνεται ότι έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Μία κατ'εξοχήν γαλλόφωνη εθνική ομάδα είναι οι Βαλλόνοι του Βελγίου, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με τους Φλαμανδούς (Ολλανδόφωνους). Ο βελγικός συνεταιρισμός κλονίζεται συθέμελα και ήδη αρχίζουν να γίνονται δημόσιες συζητήσεις για την πιθανότητα διασπάσεως του Βελγίου σε δύο κράτη. (Ερώτημα: Και οι Βρυξέλλες που φιλοξενούν τους ευρωενωσιακούς θεσμούς τί θα γίνουν; Ίσως πόλη –κράτος με ειδικό καθεστώς;). Και πάλι καταφεύγουμε στην LE FIGARO (29-7-2008) για να πληροφορηθούμε ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση το 49% των Βαλλόνων δήλωσαν ότι αν διαλυθεί η Βελγική Ομοσπονδία θέλουν να ενωθούν με τη Γαλλία. Χρήσιμο μάθημα για τους οπαδούς των Ομοσπονδιακών κατασκευασμάτων και ειδικά για τους κ.κ. Χριστόφια και Ταλάτ: Η εθνική ταυτότητα και το εθνικό συναίσθημα πολλές φορές είναι τόσο ισχυρά που απειλούν να κλονίσουν τα δυαδικά η πολυεθνικά ομοσπονδιακά κράτη. Παρά τις αφελείς δοξασίες των πάσης φύσεως διεθνιστών, η αξία του Έθνους, της ιστορικής συνείδησης, της πολιτιστικής ταυτότητας παραμένουν οι ισχυρότεροι παράγοντες των διεθνών σχέσεων.

Και επειδή βρισκόμαστε στην Ευρώπη ας έλθουμε λίγο πιο κοντά στα σύνορά μας. Στις 13 Αυγούστου τ.έ. η Σλοβενία ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την ένταξη της Κροατίας στην Ε.Ε. αν η κυβέρνηση του Ζάγκρεμπ δεν αποδεχθεί ορισμένες συνοριακές ρυθμίσεις υπέρ των Σλοβένων. Ναι, αγαπητοί φίλοι. Η Ευρώπη, την οποία επικαλούνται ως πρόσχημα οι οπαδοί του εθνομηδενισμού και των υποχωρήσεων, βρίθει παραδειγμάτων εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής. Η Σλοβενία, αν και συνυπήρξε με τους Κροάτες εντός της Αυστρουγγαρίας και εντός της Γιουγκοσλαβίας, απειλεί να αφήσει εκτός Ευρ. Ενώσεως τους γείτονες εξ αιτίας μιας μικρής συνοριακής διαφοράς. Άρα κάλλιστα και πολύ ... ευρωπαϊκά πράττει η ελληνική κυβέρνηση που απειλεί να αφήσει τα Σκόπια εκτός Ε.Ε. και ΝΑΤΟ λόγω ονόματος και ιστορικών πλαστογραφιών. Και ακόμη καλύτερα θα πράξει η επίσημη διπλωματία μας αν επιδείξει την ίδια πυγμή προς την Τουρκία.

Αυτά τα λίγα παραδείγματα ήσαν τελείως ενδεικτικά. Θα βρείτε πολλά άλλα αν μελετήσετε την διεθνή επικαιρότητα. Τελικά καταλήγω να πιστεύω ότι μόνο στην Ελλάδα προβάλλονται με τόση ένταση οι απόψεις που αποδομούν τις αξίες του Έθνους, της ιστορικής συνέχεις και της Ορθόδοξης θρησκευτικής μας κληρονομιάς. Είμαι βέβαιος ότι οι αποδομητές αποτελούν απλώς μία θορυβώδη μειοψηφία και ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων ανά την Οικουμένη συνεχίζει να σέβεται τις εδραίες αξίες που μας βοήθησαν να αντισταθούμε στην ... παγκοσμιοποίηση των Ρωμαίων, των Σταυροφόρων, των Οθωμανών και των διαφόρων ολοκληρωτισμών.

16-8-2008
Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

http://www.antibaro.gr/articles/identity/2008_08_19_08_11_32.html

Tags: ΕΘΝΙΚΑ ΑΠΟΨΕΙΣ

1 σχόλια View Entry

Tags: ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΕΡΚΥΡΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

1 σχόλια View Entry

Tags: Εκκλησιαστικά Κοινωνία Σχολεία Θρησκε�

3 σχόλια View Entry