Στην περίπτωσή μου ποτέ δεν ήμαστε στρατιώτες. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα που μπορεί να ειπωθεί με μεγάλη ασφάλεια! Δεν μπήκα ποτέ στην λογική του και γι' αυτό δεν μαράζωσα αυτούς τους μήνες.
Σήμερα πήρα το χαρτί της απόλυσης! Η μεγάλη χαρά ήρθε πριν ένα μήνα όταν πήρα την άδεια απολύσεως. Αλλά και τώρα μια ανακούφιση έγινε αντιληπτή, καθότι δεν θα ξαναχρειαστεί να μπω μέσα σε τέτοιους χώρους. Φεύγοντας χαιρέτησα μερικούς ανθρώπους που συμπάθησα, και τους άλλους που εν χώνεψα. Ήταν λίγοι οι δεύτεροι, δεν λέω.
Για όλους, όμως, ένιωσα μια θλίψη που εξακολουθούν να μένουν προσκολλημένοι σε αυτή την κατάσταση. Βέβαια υποθέτω ότι αρκετοί από αυτούς δεν λυπούνται, οπότε γιατί να λυπάμαι εγώ γι' αυτούς. Δίκιο έχεις, στην ένστασή σου, ταπεινέ αναγνώστη, αλλά εδώ είναι το μπλογκ μου και κάνω ό,τι γουστάρω εγώ. Αν μπορούσα, θα τους έλεγα να φύγουν τρέχοντας από κει, γιατί εκεί πέρα, πιέζονται, αφόρητα, πολλά ζωτικά χαρακτηριστικά μας. Και μετά γινόμαστε δυσκοίλιοι.
Τέσπα. Σε μερικούς εκεί μέσα άξιζε άσχημη συμπεριφορά, αλλά ρε γμτι, μεγάλο πρόβλημα, δεν μπορώ να φωνάζω και να μαλώνω. Μεγάλο μειονέκτημα αυτό, Γιώργο, θα το βρεις μπροστά σου.
Μεγάλη χαρά έκανα όταν πήρα την ταυτότητα την πολιτική (φτου σου αγόραρε μου, έχεις βγει επιτέλους καλός σε φώτο ταυτότητας).
Τώρα ΚΑΙ με ωραία φώτο ταυτότητας ποιός με πιάνει; Μάλλον αρκετοί, αφού μπορώ να πω ότι πήρα 2, 3 κιλά στο στρατό. Κακό αυτό. Επίσης θα σταματήσει να μου έρχεται το "96 ΤΥΕΘ παρακαλώ" ή "Πρώτο γραφείο Παρακααλώωωω", όταν χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνω. Ή το ανάποδο, χτυπούσε το τηλ του γραφείο και απαντούσα "Περικαλώωωω;;". Μεγάλα μπερδέματα. Ο άλλος, ο στρατιωτικός να θέλει να του μιλάω εντός του στρατοπέδου στον πληθυντικό και εκτός το ανάποδο, και γω να μπερδεύομαι και να κάνω τα ανάποδα. Μεγάλος χαμός σου μιλάαω!!
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο στρατό που ήταν μια τραγωδία. Το ηθικό πρέπει να έφτανε στα όρια της απελπισίας. Ενώ πήγαμε 11 το πρωί, μέχρι τις 8 το βράδυ δεν είχαμε τελειώσει.. και σαν να μην έφτανε αυτό τότε έπιασε μια τρελή βροχή και έπεσε το ρεύμα. Και εμείς ήμαστε σε ένα χώρο όπου προσπαθούσαμε να βρούμε στρατιωτικά ρούχα που να μας κάνουν. Τελικά στις 12 ξεμπερδέψαμε, και πήγαμε στο θάλαμο που είχα την ευγένια να προσφέρω το τελευταίο κρεβάτι με στρώμα σε ένα άλλο παιδί και εγώ να πάω στην αποθήκη να ψάχνω στρώματα. Εννοείται ότι το πρώτο βράδυ δεν έκλεισα μάτι.
Ανούσιο, τον ανεβάζω, ανούσιο τον κατεβάζω. Αλλά δυστυχώς βοηθάει σε ισσοροπίες τρόμου, που στην παρούσα φάση είναι αναγκαστικές, υποχρεωτικές. Που να πάρει το καλό, να πάρει.
Ο στρατός δεν δοκιμάζει, νομίζω, τις αντοχές μας σε συνθήκες τόσο ακραίες, που χρειάζεται κάποιος να αγχώνεται γι' αυτό. Αλλά μπορεί να αγχώνεται για το τι στο καλό, ωφέλιμο για την προσωπικότητά του, θα αποκομίσει εκεί πέρα.
Την αίσθηση ομαδικής ευτυχίας, μέσα από την συνεργασία, την ένιωσα στο στρατό, αλλά δεν ήταν η πρώτη φορά που το ένιωθα αυτό (είχε τύχει να πάω και κατασκήνωση). Αλλά εκείνη η περίοδος του εντατικού στρατού ήταν ότι θυμάμαι με κάπως μεγαλύτερο χαμόγελο. Το υπόλοιπο ήταν μια βλακεία που απλώς πέρασε. Στην βλακέντια αυτή περίοδο, γνωρίσα πολλούς καλούς ανθρώπους και αρκετούς αξιόλογους, μέσα στο στρατό. Οφείλω να το ομολογήσω και τούτο. A, πήρα και δίπλωμα ευδόκιμης υπηρεσίας.. αυτό μας έλειπε! Άλλες μεγάλες στιγμές!
Γειά σου στρατούλη, και για να το πω ευγενικά... στα τσακίδια!!
Κάποτε ήμαστε στρατιώτες
Καληνύχτεες!
