Κανένα μήνα έχω να γράψω για ταινίες! Και ήρθε η ώρα για μια σύντομη αναφορά σε ταινίες και κάποιες προσπάθειες που θα ήθελαν πολύ να θεωρηθούν ταινίες.

Είδα σχεδόν όλες τις καλές ταινίες που παίχτηκαν τελευταία στο σινέμα.

- Στην κορυφή βάζω την Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς, το οποίο πέρνει και ένα ωραιότατο 8.5. Ο Μπράντ Πιτ στην καλύτερη ερμηνεία της καρίερας του, πολύ καλή φωτογραφία, ατμόσφαιρα βαριά και ένα πολύ αγαπημένο σάουντρακ από τον μπαγασάκο τον Νικ Κέιβ!

- Ακολουθεί το Into The Wild με 8.3, ένα υπέροχο ντοκουμενταριστικό road movie. Αν μάλιστα ήταν πιο συγκλονιστικός ο βασικός πρωταγωνιστής θα ισοβαθμούσε με το προηγούμενο. H ιστορία ενος επιτυχημένου 22άρη, από εύπορη οικογένεια, που αποφάσισε να πάρει τα βουνά, να ζήσει την ελευθερία, όπως την είχε στο μυαλό του: ΑΠΟΛΥΤΑ. Ένας ακραίος χίπις, ξέχασε ότι η ευτυχία έχει νόημα όταν την μοιράζεσαι και μόλις το συνειδητοποίησε, τρόμαξε. Συγκινητικός ο 84χρονος Χαλ Χόλμπρουκ (δίκαια πήρε την υποψηφιότητα για το όσκαρ). Ένα ακόμη κορυφαίο σάουντρακ από ένα άλλο μεγάλο ρόκερ τον Eddie Vedder. Την πρώτη φορά που το έβαλα να παίζει το άκουσα 5 συνεχόμενες φορές.

-Μετά έχουμε το No Country for Old Men (8.2). Οι Κοέν έκαναν το θαύμα τους πάλι! Βέβαια τούτο εδώ είναι πιο σκοτεινό από τα προηγούμενα, χωρίς να χάνει το γνωστό μαύρο χιούμορ του! Ο Χαβιέ Μπαρδέμ δίκαια πέρνει το πρώτο του όσκαρ. Ίσως ο πιο τρομακτικός σίριαλ κίλερ που έχω δει ποτέ μου. Η ταινία είναι δυνατή, καταιγιστική, ιδίως στο πρώτο της μισό, ενώ, για μένα, το δυνατό της σημείο είναι ότι η ατμόσφαιρα παραμένει ως το φινάλε της ζοφερή και βαριά.

- Σε ισοβαθμία με το από πάνω έρχεται το Darjeeling Limited από τον Wes Anderson, που μου αρέσει όλο και παραπάνω. Είδα πρώτα τις Υδάτινες ιστορίες (να ακούσετε τις πορτογαλικές διασκευές των τραγουδιών του Μπάουι) και κοιμήθηκα, μετά την Οικογένεια Τενενμπάουμ και σχεδόν κοιμήθηκα, αλλά με τάραξε κάπως (δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τέτοιο καστ μπορεί να παίξει τόσο "βαριούς" ρόλους). Και έφτασε η ώρα για το Darjeeling Limited, που με ενθουσίασε, καθόλου δεν με κούρασε. Ακριβώς στο ίδιο μοτίβο με τα προηγούμενα, χαρακτήρες υποτονικοί, αγέλαστοι, και ένα περίεργο χιούμορ, σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη. Το πρωταγωνιστικό καστ Όουεν Γουίλσον, Άντριεν Μπρόντυ και o Jason Schwartzman (εν ξέρω πως προφέρεται) είναι απολαυστικοί, έχουν χημεία. Ο Μπιλ Μάρει εμφανίζεται για 2 λεπτά περίπου και δίνει την δική του πινελιά. Όπως και η Αντζέλικα Χιούστον. Η παλιοπαρέα που μαζεύει στις ταινίες του ο Άντερσον είναι πάνω κάτι η ίδια, αλλά αυτή είναι η αγαπημένη μου ταινία αυτού του σκηνοθέτη.

- Μετά θα έλεγα ότι έρχεται το Τζούνο (8.1).με την φρέσκια Έλεν Πέιτζ να σηκώνει όλη την ταινία στις πλάτες της. Το να φτιάξεις μια ανάλαφρη και ευχάριστη ταινία, η οποία να μην υπακούει σε χαζοκλισέ, όπως τόσες που έχουν βγει, είναι μεγάλη υπόθεση. Και το Τζούνο το καταφέρνει. Πρόκειται μάλλον για την νο1 "ευχάριστη ταινία" της χρονιάς.

- Το Michael Clayton (8.0) είναι ένα δυνατό πολιτικό θρίλερ. Πολύ συνεκτικό, δεν αφήνει κενά, σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος με κομμένη την ανάσα. O πρωτοεμφανιζόμενος Τόνι Γκιλρόι, κάνει μια άψογη σκηνοθεσία.Το καστ είναι κάτι παραπάνω από δυνατό. O Clooney είναι άψογος, ο Γουίλκινσον είναι παραπάνω από άψογος, στο ρόλο του τρελαμένου μεγαλοδικηγόρου, ενώ και η Tilda Swindon είναι ικανοποιητικότατη (αν και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κέρδισε το όσκαρ). Το soundtrack είναι πολυ δυνατό και ανυπομονώ να το ξαναακούσω. Όμως είναι ένα πολιτικό θρίλερ και έχω δει αρκετά τέτοια. Μάλλον είναι πιο "συνηθισμένη ταινία" από τις προηγούμενες.

- There will be blood (7.7). One man show από τον Daniel Day Lewis που πήρε και το Όσκαρ και όντως ήταν ακαταμάχητος. Αλλά παρόλη την εμφάνισή του η ταινία με κούρασε σε διάφορα σημεία. Μεγάλη διάρκεια (2.5 ώρες), σχετικά αναμενόμενο σενάριο (the rise and fall - η απληστία που φέρνει την ύβρη, που φέρνει νέμεση - αυτό τώρα έτσι γράφεται στα νέα ελληνικά;;). Να αναγνωρίσω όμως ότι η ταινία είχε δυνατή ατμόσφαιρα. H μουσική από τον αγαπημένο Jonny Greenwood των Radiohead, δένει με το σκοτεινό κλίμα, αρκούντως παρανοϊκή, αλλά εγώ την ήθελα λίγο πιο μελαγχολική και μελωδική.

ΟΥΥΥΥΦ αυτά.

Ααα αλλά να μην το ξεχάσω.. το καλύτερο το άφησα για το τέλος. 10000 BC.. το απόλυτο βατόμουρο, το σκηνοθέτησε ο Ρόλαντ Έμεριχ ( στο προηγούμενό του, μια χαρά τα είχε παέι μωρέ..). Ανύπαρκτοι ηθοποιοί, ανύπαρκτη ατμόσφαιρα, ένα σενάριο αντιγραφή του πολύ καλού Apocalypto, εφέ που μοιάζουν με καρτούν. Μια απογοήτευση.

Highlight: Λίγο πριν την μεγάλη μάχη ο πρωταγωνιστής και ηγέτης των καλών (που ανήκουν σε διάφορες φυλές) πορώνει -ως άλλος μπρέιβχαρτ- με το λόγο του τους "καλούς" οι οποίοι όμως δεν μιλούν αγγλικά (τα αγγλικά είναι η γλώσσα μόνο των Γιαγκάλ, της φυλής του πρωταγωνιστή). Έτσι σε κάθε φράση που λέει o Πρωταγωνιστής, υπάρχει ένας μεταφραστής που την μεταφράζει στο πλήθος του στρατού.

Ο ωραίος και πετυχημένος πρωταγωνιστής: Μπλα μπλα μπλα
O Μεταφραστής: tzingoulkou emklse fiese tzagka goulee
Ο ΩκΠΠ με μεγαλύτερη ένταση συνεχίζει: μπλα μπλα μπλα μπλα
Ο Μ: mpagkouza relii tsein irpoet tzampakga
και ο ΩκΠΠ καταλήγει με το συγκλονιστικό φινάλε του πύρινου λόγου του: μπλα μπλα μπλα μπλα μπλαα
και χωρίς μετάφραση το πλήθος αυτόματα ξεσπάει σε κραυγές ενθουσιασμού.

Συμπέρασμα: Το πλήθος μαθαίνει πολύ εύκολα αγγλικά. Μα φανταστείτε να περίμενε το πλήθος να μεταφράσει ο ο μεταφραστής πριν ξεσπάσει σε πανηγυρισμούς. Θα ήταν ξενέρωτο. Οπότε ο σκηνοθέτης είπε να παρακάμψει την μετάφραση.

Αυτά